Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Quae contraria sunt his, malane? Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest.

Ut enim, inquit, gubernator aeque peccat, si palearum navem evertit et si auri, item aeque peccat, qui parentem et qui servum iniuria verberat.
Omnibus enim artibus volumus attributam esse eam, quae
communis appellatur prudentia, quam omnes, qui cuique
artificio praesunt, debent habere.

Itaque quantum adiit periculum! ad honestatem enim illum
omnem conatum suum referebat, non ad voluptatem.

Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Duo Reges: constructio interrete. Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Nihil enim hoc differt. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Tollenda est atque extrahenda radicitus. Quae cum essent dicta, discessimus. Et quidem, inquit, vehementer errat; Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum?

Cur iustitia laudatur?
Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus.
Recte, inquit, intellegis.
Quamquam te quidem video minime esse deterritum.
Ita prorsus, inquam;
An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia?
Tenent mordicus.
Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec.
  1. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio.
  2. Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est.
  3. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.